W obszarze przechowywania i obrotu surowcami przemysłowymi szeroko stosowane są kontenery IBC, będące standaryzowanymi, średniej wielkości kontenerami do przewozu materiałów luzem-. W tym artykule systematycznie omawiane będą kluczowe kwestie związane z pojemnikami IBC podczas przechowywania surowców, zaczynając od podstawowej naukowej zasady kompatybilności materiałowej. Dyskusja będzie przebiegać w logicznym porządku od mikro do makro, zaczynając od poziomu molekularnego interakcji pomiędzy pojemnikiem a materiałem i stopniowo rozszerzając się na większe skale, takie jak struktura pojemnika, procedury operacyjne i zdolność przystosowania się do środowiska. Podstawowa koncepcja „IBC” zostanie wyjaśniona poprzez podzielenie go na moduły funkcjonalne, postrzegając go jako jednostkę magazynującą złożoną z wielu współpracujących podsystemów, a nie prostą całość.
Cichy dialog na poziomie molekularnym: podstawa kompatybilności materiałowej
Punktem wyjścia wszelkich działań związanych z przechowywaniem surowców nie jest rozmiar ani cena pojemnika, ale interakcja między nośnikiem (materiałem pojemnika) a przechowywanym materiałem na poziomie molekularnym-, czyli kompatybilność materiałowa. Jest to ścieżka wysokiej-jakości, która decyduje o bezpieczeństwie i efektywności przechowywania, a także najbardziej podstawowa linia obrony.
Wewnętrzna wyściółka IBC (warstwa mająca bezpośredni kontakt z materiałem) jest zwykle wykonana z polimerów, takich jak polietylen-o dużej gęstości. Te materiały polimerowe nie są całkowicie obojętne. Różne surowce chemiczne, w zależności od ich polarności, kwasowości, zasadowości, właściwości utleniających oraz zawartych w nich konkretnych rozpuszczalników lub składników aktywnych, mogą oddziaływać z plastikową wyściółką na wiele sposobów. Należą do nich przede wszystkim: przenikanie (małe cząsteczki powoli przechodzące przez matrycę tworzywa sztucznego), pęcznienie (tworzywo zwiększa swoją objętość po wchłonięciu cieczy, co prowadzi do zmniejszenia wytrzymałości strukturalnej), ekstrakcję (materiał rozpuszcza plastyfikatory lub stabilizatory z tworzywa sztucznego) oraz korozję chemiczną (nieodwracalne reakcje chemiczne prowadzące do degradacji materiału).
Ocena zgodności jest rygorystycznym procesem naukowym. Wymaga to kompleksowych danych dotyczących bezpieczeństwa chemicznego materiału, porównania z wykresami odporności chemicznej tworzywa sztucznego i, w razie potrzeby, weryfikacji w drodze długotrwałych-eksperymentów zanurzeniowych. Ignorowanie tego mikroskopijnego „dialogu” może prowadzić do utraty wytrzymałości pojemnika, zanieczyszczenia materiału lub wycieku, czego konsekwencje manifestują się na poziomie makroskopowym.
